
Een familie koos een hoge boom en liep Den voorbij. Ze keek hen na en keek toen naar de lege sneeuw om haar heen. Den stond nog steeds helemaal alleen.

Heel december lang kozen steeds meer families hoge bomen en liepen ze Den voorbij. Elke keer stond ze een beetje stiller. ‘Zal iemand mij kiezen?’ vroeg ze zich af.

Op kerstavond zag Roodborstje Den kaal staan. ‘Ze hoort vanavond niet alleen te zijn,’ tjilpte hij. Hij riep de twee eekhoorns en de oude uil. ‘Laten we ervoor zorgen dat ze zich bijzonder voelt!’

Roodborstje stopte rode besjes tussen de takken van Den. ‘Zo,’ zei hij. Den keek naar de heldere besjes en voelde zich een beetje minder kaal.

De eerste eekhoorn hing eikeldopjes aan de lage takken van Den. Den hield zich heel stil terwijl elk dopje een plekje kreeg. ‘Jullie maken me mooi,’ zei ze.

De tweede eekhoorn hing nog meer eikeldopjes op en reikte hoger tussen de takken van Den. Den keek naar de bessen en dopjes en glimlachte. ‘Ik voel me mooi,’ zei ze.

De oude uil legde één witte veer op de hoogste top van Den. Den hield zich heel stil. De veer rustte boven haar takken als een stil, klein sterretje.

De hele nacht daalde er rijp neer op de naalden van Den. Tegen de ochtend schitterden haar besjes, eikeldopjes en veer. Den had er nog nooit zo stralend uitgezien.

Op kerstochtend vond Elsie Den onder haar veer. Ze bleef staan en keek omhoog naar de schitterende takken. ‘Je bent prachtig,’ zei ze zacht.

Elsie haastte zich naar de boer. ‘Kijk naar Den! Mogen we Kerstmis bij haar vieren?’ De boer keek naar de bessen, eikeldopjes en veer van Den. ‘Ja,’ zei de boer. ‘Laten we blijven.’

Elsie spreidde een deken uit naast Den en haalde een thermoskan met warme chocolademelk tevoorschijn. Zij en de boer gingen op de deken zitten. ‘Kerstmis is fijner samen,’ zei Elsie.

Elsie en de boer dronken warme chocolademelk naast Den. Elsie boog zich dicht naar haar takken toe. ‘Wij hebben jou gekozen, Den.’ Den hief haar kleine takken op. Ze was gekozen, precies waar ze stond.