
Dot hief haar hoofd op en sperde haar bek wijd open. Ze probeerde met de kudde mee te brullen. “Rrr—piep!” In plaats daarvan kwam er een piepklein geluidje uit.

Dot probeerde het opnieuw naast de grote triceratops. Hun diepe brullen vulden Varendal, maar haar piepje klonk hoog en klein. Dot liet haar hoofd zakken en bleef stil.

De avond viel en mist rolde over de varens. Hij bedekte het pad naar huis. Dot draaide zich deze kant en die kant op, maar ze kon de weg niet vinden.

De kudde riep door de mist naar elkaar. De grote, diepe brullen rolden weg en verdwenen. De dinosaurussen aan de andere kant konden ze niet horen. Er kwam geen antwoord.

Dot haalde diep adem. “Piep!” Haar hoge piepje vloog door de mist. Even was alles stil. Toen riep een triceratops ver weg terug. Iemand uit haar kudde had haar gehoord.

Dot piepte nog eens. Eén dinosaurus antwoordde, toen nog een. Hun roepen kwamen steeds dichterbij door de mist. Al snel stond de kudde samen om Dot heen. “Jullie hebben me gehoord!” zei ze.

Toen zag Dot een bleke rots naast het pad. “Ik heb het gevonden!” riep ze. De kudde kwam dicht bij elkaar, en Dot draaide zich naar het pad naar huis.

Dot stapte het pad op. “Piep!” piepte ze. De kudde volgde haar geluid door de mist, voorzichtig stap voor stap.

De mist werd weer dikker. Dot bleef staan en piepte. Ze wachtte en riep toen nog een keer. Eindelijk haalden de laatste dinosaurussen hen in, en Dot liep verder voorop.

Dot bleef langs het pad piepen. Achter haar volgde de kudde, voorzichtig stap voor stap. Eindelijk bereikten ze de grasrijke kom waar hun thuis was.

Dot krulde zich op in het bed van varenbladeren. De kudde ging om haar heen liggen, en de grote triceratops duwde haar zachtjes met zijn snuit. Dot kroop lekker dicht tegen hem aan.

“Piep,” piepte Dot, blij en trots. Toen trok ze haar hoofd in en viel ze snel in slaap.